+31 (0) 621294377
journalist, Amsterdam

1 Dollar Slice

2012 ⋅ Tekst

Het is donker en de avenue ziet zwart van de mensen. Ik ben alleen. In mijn ene hand een servetje met een druipende pizzapunt, in mijn andere hand een blikje Cola Light. “1 dollar Slice” staat er in dikke letters op het uithangbord van het fastfood restaurant. “For when you’re broke, hungry or just in a hurry”. Binnen is het krap. Een Mexicaanse moeder en haar twee zoontjes bezetten de enige tafel.

Voor het eerst in mijn leven ben ik blut. Ik heb geen afspraken vanavond en ik slaap op een luchtbed op de grond in een appartement van dertig vierkante meter waar al drie andere meisjes wonen. Ze zeggen het niet hardop, maar ik lig in een beetje in de weg. Een gevoel van zelfmedelijden komt langzaam opzetten, het knijpt m’n keel dicht. Ik kap het af. Want je somber en ontevreden voelen terwijl je in New York woont? Dat is pas zielig!

Onder New York haar jonge, ambitieuze nieuwelingen geldt een ongeschreven regel: New York is geweldig. The Big Apple, City of Dreams,Capitol of the World is “wat je er zelf van maakt”. New York als beloofde stad, het is heilig.

Want als je zou tornen aan het concept dat New York fantastisch is, wat blijft er dan nog van ons over? We zijn hierheen gekomen op zoek naar onszelf, op zoek naar werk, op zoek naar liefde en op zoek naar elkaar. We weten het niet. We maken fouten en we verdwalen. Dat New York “a-ma-zing” is, is de enige zekerheid. Het is onze religie. Het onderscheidt ons van de mensen die we hebben achtergelaten. We zijn er!

Dus New York’s vervallen wijken, kamers zonder ramen, stinkende portieken, ratten en de talloze daklozen die met plastic zakjes en gebogen ruggen over straat lopen en in de metro overnachten; ze horen bij de melting pot. De inspiratie waar we eindeloos uit kunnen putten. Als het je niet bevalt, ga je maar terug naar waar je vandaan komt. Voor jou duizend anderen.