+31 (0) 621294377
journalist, Amsterdam

It’s a Match made in Cyberland (?) // Opera Forward Magazine

2015 ⋅ home

Published // OPERA FORWARD FESTIVAL

It’s a Match Made in Heaven Cyberland

Bevestiging willen is altijd al een basale behoefte van de mens geweest; van status, vermogen, identiteit en natuurlijk in de liefde. De ultieme manier om liefde te bevestigen, en een groot deel van die andere vlakken, was ooit het huwelijk. Twee mensen die openlijk voor elkaar kozen en hardop hun liefde voor elkaar uitspraken. Dat is nu wel anders. Op dit moment behoort de bevestiging van honderden mensen per dag namelijk ook tot de mogelijkheden. En nog nooit werd die bevestiging zo gemakkelijk, massaal en schaamteloos gezocht en gedeeld.

Pagina’s vol vrijgezellen, en trouwens ook heel veel mensen die dat niet zijn, worden via de bekende koppelingsprogramma’s aan je voorgesteld. Zoekende zielen die je, zoals bij Happn, recentelijk nog rakelings zijn gepasseerd. Die bij Tinder als een kermisoptocht op je scherm voorbij paraderen, of bij de Inner Circle, het ‘veredelde LinkedIn’, waar je kunt scrollen langs profielen van mensen die zich door middel van hun carrière op de liefdesmarkt profileren.

In ons drukke bestaan lijkt het een luxe dat we het voorschotelen van partners kunnen overlaten aan een algoritme, en niet meer afhankelijk hoeven zijn van onze wispelturige vrienden, drammerige tantes of vaders met een idee van een familielijn. ‘Bovendien werkt het nog stimulerend ook! Uit onderzoek blijkt dat iedere keer als de woorden ‘its a match’ op je beeldscherm knallen er dopamine wordt aangemaakt in de hersenen, waardoor je het gevoel krijgt dat je beloond wordt, of een winnaar bent,’ jubelt vriendin X.

Contact vs contact

Als ik mijn Tinderende en Inner Circlende vriendinnen mag geloven heeft de hang naar dat bevredigingsgevoel een grote impact op hun gedrag en op het verdere verloop van de match. De vraag die dan ook bovenkomt is: hoe diep gaat die bevestiging nou helemaal?

X. zegt bijvoorbeeld: ’Soms flikt een jongen weer een enorme rotstreek of verdwijnt hij zomaar van de aardbodem. Dan realiseer ik me weer: oh ja, het was wel via Tinder.’ Ze voegt toe: ‘Het gekke is dat ik er zelf ook schuldig aan ben. Als de date matig was, dan denk ik al vrij snel: “Byeee. On to the next”.’

S. is meer het ‘Inner Circle’ type en zegt erover: ‘Dan heb je wel contact met iemand, maar geen echt contact. Het is een ‘samen’, maar niet echt samen. Het is niet de vraag of je wordt ingeruild, maar wanneer. Aan de zijlijn staan de singles klaar voor de wissel, hoe leuk je het ook met elkaar hebt, er is nauwelijks op te boksen tegen de vluchtige aandacht en grootse en meeslepende ervaringen waar sommigen continu naar verlangen.’

O. vertelt: ‘Door verschillende mensen te daten dek ik mezelf ook in. Dan ben je minder kwetsbaar. Als een date niet reageert, heb je altijd nog andere opties om je gedachten af te leiden van die ene jongen. Maar toch hoop je ergens dat je die ene vindt met potentie.’

Maar hoe vind je die ‘ene met potentie’ tussen al die dopamineshots, zelfprofilering en de inwisselbaarheid? Er ontstaat een kronkelend en hobbelig mijnenveld waarin je gemakkelijk kunt vallen en verdwalen. Oh! Was daar maar een algoritme voor! Het slagveld van de zoektocht naar bevestiging blijkt wellicht toch niet zo gemakkelijk te omzeilen.

Confronterend, maar echt

Onze generatie liefdeszoekers lijkt aan de ene kant naar meer diepgang te verlangen, maar er aan de andere kant ook bang voor te zijn. Bang voor het niet meer kunnen kiezen voor de volgende als het saai of misschien wel te intens wordt. Het vastleggen als droom en als schrikbeeld.

En dat is begrijpelijk. Want zodra je besluit om werkelijk voor iemand te kiezen, ben je natuurlijk lang niet van je onzekerheden en de drang naar bevestiging af. Het wordt misschien zelfs erger.
Wat je naar buiten brengt is niet meer de eerste indruk, de mooie foto, of het spannende gesprekje, maar de donkere kamers van onzekerheden en mankementen. Je wordt beoordeeld om wie je bent op het moment dat je je eigen indruk niet in de hand hebt. En dat is soms behoorlijk confronterend.

Bovendien kan die behoefte aan bevestiging nu niet meer worden gevoed door een massa vluchtige matches, maar alleen door degene die je daarboven verkoos. En daarmee schuif je iemand wel wat in de schoenen. Een relatie onderhouden is complexer dan een swipe en een chat en bovendien onvoorspelbaar. Zolang het goed met je gaat kan het verlangen naar bevestiging ook lange tijd afwezig zijn. Maar dan, opeens, komt het opzetten en ben je belachelijk afhankelijk van bevestiging van de ander.

Sanja Marusic2

Sanja Marusic @ UNSPOKEN, He Disappeared

 

Dit herken ik zelf ook. Zo stond ikzelf onlangs lijnrecht tegenover mijn vriend in een hotelkamer. Ik had me voorgenomen om mijn opgekropte woede over iets waar we het al vaker over hadden gehad, rustig te verwoorden, maar het ontaardde al snel in ruzie en geschreeuw. Hij had me een uur daarvoor beledigd en ik wilde dat hij dat begreep en eigenlijk ook gewoon sorry zou zeggen. Wat ik in plaats daarvan te horen kreeg was: ‘stel je niet aan, ik heb belangrijkere dingen aan mijn hoofd en jij hopelijk ook’. Voordat ik het doorhad zoefde er een half opgegeten peer langs zijn hoofd. Het was even stil. ‘Gooide jij nu serieus een peer naar mij?’
‘Ja’, zei ik. Want wat ik me op dat moment realiseerde was dat ik machteloos was overgeleverd aan zijn bevestiging van mijn gelijk en uiteindelijk, aan zijn erkenning van mijn leuke karakter. Het absurde moment met de peer hielp. Niet veel later lagen we in elkaars armen te wachten op de roomservice.

Was het niet makkelijker geweest als ik hem had kunnen wegswipen? On to the next? Misschien wel, maar de kwaadheid kwam uit de grond van mijn hart, en dat zegt ook veel over hoe verbonden ik me met hem voel. Zijn bevestiging en begrip vond ik zó belangrijk dat ik schreeuwde, stoeide en gooide. Misschien zag hij mijn wanhoopsdaad weer als bevestiging van mijn liefde voor hem. Vorig jaar nog was ik lacherig over die ingewikkelde kant van relaties die je alleen een-op-een hebt. Ik kon het me niet meer voorstellen en had er bovendien absoluut geen zin in. Maar toen ik aan het uitpuffen was van al die emotie, was ik er ook dankbaar voor. In deze kamer hadden we besloten elkaar te bevestigen, en dat was voorlopig weer even genoeg.

Opera Forward Festival 

Laura Kemp